CHOPIN 2010
  • Obchody Roku Chopinowskiego

    Kalendarium, czyli źródło wiedzy o tym co, gdzie i kiedy w Roku Chopinowskim:

    • wydarzenia: koncerty, wystawy, spektakle i inne
    • relacje
    • rozmowy
    • Kordegarda CHOPIN 2010
    więcej >
     
  • Baza wiedzy

    Skarbnica informacji o życiu i twórczości Fryderyka Chopina:

    • quizy i ciekawostki
    • rekomendowane nagrania
      i publikacje
    • materiały edukacyjne
    • ikonografia
    • prezentacja miejsc chopinowskich
    • kierowanie do kompetentnych źródeł
    więcej >
     
  • Chopin dzieciom

    Serwis będący pomocą
    we wprowadzaniu dziecka w świat muzyki Fryderyka Chopina:

    • interaktywne gry i zabawy
      dla najmłodszych
    • wskazówki dla rodziców
    więcej >
     
  • Inter:akcje

    Działania społecznościowe związane
    z obchodami Roku Chopinowskiego.

    więcej >
     
  • Program TV

    Archiwalne odcinki programu telewizyjnego Chopin2010.pl emitowanego przez TVP1.

    więcej >
     
  • Biuro obchodów CHOPIN 2010

    Platforma komunikacji między instytucjami, dziennikarzami
    i organizatorami wydarzeń jubileuszowych. Oficjalne informacje o:

    • minionych, obecnych i planowanych działaniach Biura
    • artOfertach: mobilnych projektach artystycznych
    • chopinowskich ofertach turystycznych
    • Biuro Prasowe Chopin 2010
    więcej >
     
  • Konto na CHOPIN2010.pl

    Ładowanie...

    ###LABEL_LOGIN_FAILED###

    Spróbuj ponownie

    Rejestracja na portalu chopin2010.pl umożliwiająca użytkownikom:

    • jednoczesne logowanie
      do wszystkich serwisów chopinowskich
    • dodawanie i aktualizowanie wydarzeń związanych z Rokiem Chopinowskim
    • tworzenie własnej listy wydarzeń i drukowanie jej w użytecznym formacie
    • otrzymywanie newslettera
      i udział w konkursach
      z atrakcyjnymi nagrodami
    ...
    więcej >
     

Wyszukiwarka

Patroni honorowi

więcej >
 

Mecenasi

więcej >
 

Partnerzy

więcej >
 

Gatunki

W epoce romantycznej twórcy zaczęli traktować klasyczne formy muzyczne z większą swobodą. Również Fryderyk Chopin adaptował je w sposób bardzo indywidualny; preludia rozwinął do miniaturowych poematów, a scherzom nadał wbrew nazwie (etym. „żarty”) poważny, bardzo dramatyczny charakter. Obok form klasycznych, kompozytor chętnie posługiwał się gatunkami typowymi dla swej epoki, tj. nokturnami, balladami czy pieśniami. Sięgnął także do źródeł muzyki polskiej – ludowych mazurków i mieszczących się w tradycji szlacheckiej polonezów.

W poniższym dziale znajdą Państwo przekrój gatunkowy utworów Fryderyka Chopina, zilustrowany przykładami muzycznymi w brzmieniu historycznym jego epoki. Nagrania pochodzą z serii Dzieł Wszystkich Fryderyka Chopina, wydanej ze szczególną dbałością o zachowanie oryginalnego brzmienia utworów kompozytora przez Narodowy Instytut Fryderyka Chopina. Partie fortepianu zostały wykonane na fortepianie Erarda, zbudowanym w Paryżu w 1849 roku oraz Pleyelu – ulubionym instrumencie kompozytora z 1848 roku. Ich charakterystyczne brzmienie pozwala wczuć się w aurę dźwiękową epoki Chopina.

 
mp3 player

koncert (od wł. concertare – współzawodniczyć) – utwór muzyczny, w którym partia jednego lub kilku solowych instrumentów została przeciwstawiona partii orkiestry. W zależności od instrumentu solowego kompozycja otrzymuje bliższe określenie, np. koncert fortepianowy. W okresie romantyzmu rozwój wirtuozostwa przyczynił się do powstania tzw. koncertu brillant o cechach popisowych. Dzieła takie tworzyli m.in. Johann Nepomuk Hummel, Feliks Mendelssohn-Bartholdy i Fryderyk Chopin. W tradycyjnym, wykształconym w okresie klasycyzmu wzorcu budowy koncertu, składał się on z trzech części, z których skrajne utrzymane były w tempie szybkim, a liryczna środkowa – powolnym.

Fryderyk Chopin skomponował dwa koncerty fortepianowe: e-moll op. 11 f-moll op. 21. Pierwszy z nich powstał później niż drugi, a ich przestawienie w oznaczeniach opusowych wynika z kolejności publikacji utworów. Koncert f-moll napisany został w latach 1829-1830, a wydany dopiero w roku 1836, natomiast Koncert e-moll powstał w roku 1830, a drukiem ukazał się już w 1833 roku. Oba dzieła skomponował Fryderyk Chopin jeszcze w Warszawie, w ostatnim roku swego pobytu w kraju przed wyjazdem na emigrację. Po raz pierwszy zostały wykonane przez samego kompozytora w warszawskim Teatrze Narodowym w 1830 roku.

Oba dzieła można zaliczyć do najdoskonalszych przykładów koncertów brillant: z dominującą wirtuozowską partią solowego fortepianu, o tradycyjnej budowie 3-częściowej z lirycznymi środkowymi ogniwami i finałami stylizowanymi na ludowe polskie tańce – mazurka w Koncercie f-moll i krakowiaka w Koncercie e-moll.

Koncerty

Koncert e-moll op. 11 cz I
Koncert e-moll op. 11 cz II
Koncert e-moll op. 11 cz III
Koncert f-moll op. 21 cz I
Koncert f-moll op. 21 cz II
Koncert f-moll op. 21 cz III

wariacje (od łac. variatio – zmienność) – utwór muzyczny, w którym wyrazisty i łatwy do zapamiętania temat poddawany jest różnorodnym zmianom (wariacjom). Tematem wariacji może być oryginalna myśl muzyczna, melodia ludowa lub zaczerpnięta z innego utworu, np. aria operowa. Wariacje mogą występować jako samodzielne kompozycje lub też jako część większego, cyklicznego dzieła (np. sonaty).

Jednym z najbardziej znanych utworów Fryderyka Chopina są Wariacje B-dur op. 2 na temat „Là ci darem la mano”, zaczerpnięty z opery Don Giovanni Wolfganga Amadeusza Mozarta. Powstały one jeszcze w okresie studiów kompozytorskich pod kierunkiem Józefa Elsnera w Szkole Głównej Muzyki w 1827 roku. Była to pierwsza kompozycja 17-letniego Chopina przeznaczona na fortepian i orkiestrę, a także pierwszy utwór wydany za granicą – w 1830 roku przez wiedeńską firmę Tobiasa Haslingera. Mimo iż Wariacje op. 2 zaliczane są do młodzieńczych dzieł kompozytora, wyróżnia je ogromna dojrzałość, oryginalność pomysłów i mistrzostwo techniki. To po wysłuchaniu tego dzieła Robert Schumann napisał w 1831 roku w artykule w lipskiej „Allgemeine Zeitung” zatytułowanym Ein Werk II (Opus II) słynne zdanie: Hut ab, meine Herren – ein Genie! (Panowie, kapelusze z głowy, oto geniusz!). Utwór składa się z introdukcji, tematu oraz 6 wariacji, z których ostatnia prowadzi do finałowego, brawurowego poloneza.

Wśród kompozycji solowych w twórczości Chopina znajdziemy siedem wariacji:

Wariacje E-dur na temat piosenki „Der Schweizerbub” z około 1824 roku

Wariacje D-dur na temat pieśni Tomasza Moore'a na 4 ręce z lat 1824-1826

Wariacje E-dur na temat „Non piu mesta” z opery Kopciuszek Gioacchina Rossiniego z lat 1824-1830

zaginione Wariacje F-dur na 4 ręce z około 1827 roku

Wariacje A-dur (Warianty) wydane jako Souvenir de Paganini z 1829 roku

Wariacje B-dur na temat ronda „Jevends des scapulaires” z opery Ludovic Ferdynanda Herolda i Fromentala Halevy'ego op. 12 z 1833 roku

Wariacja E-dur op. 29 A z Hexameronu na temat marsza z opery Purytanie Vincenza Belliniego z lat 1837-1838

Wariacje

Wariacja I B-dur na temat arii La ci darem la mano z opery Don Juan Mozarta op. 2
Wariacja II B-dur na temat arii La ci darem la mano z opery Don Juan Mozarta op. 2
Wariacja III B-dur na temat arii La ci darem la mano z opery Don Juan Mozarta op. 2
Wariacja IV B-dur na temat arii La ci darem la mano z opery Don Juan Mozarta op. 2
Wariacja V B-dur na temat arii La ci darem la mano z opery Don Juan Mozarta op. 2

fantazja – utwór o nieokreślonej żadnymi schematami budowie, którego charakter uzależniony jest od zastosowanych środków techniki kompozytorskiej. W okresie romantyzmu dużą popularnością cieszyły się fantazje wirtuozowskie, w których wykorzystywano jako tematy znane motywy operowe i ludowe.

Fryderyk Chopin jeszcze w Warszawie, w 1929 roku, skomponował wirtuozowską Fantazję A-dur na tematy polskie op. 13 na fortepian i orkiestrę, w której wprowadził melodię popularnej piosenki Już miesiąc zeszedł, psy się uśpiły z sielanki Laura i Filon Franciszka Karpińskiego, motyw Krakowiaka Karola Kurpińskiego oraz ludową melodię kujawską Jedzie Jasio od Torunia. W roku 1841 powstała natomiast solowa, swobodnie ukształtowana Fantazja f-moll op. 49, uznawana za jeden z najbardziej dojrzałych utworów Chopina i wyraz jego głebokiej osobistej wypowiedzi.

W dorobku kompozytora odnajdziemy również utwory łączące cechy dwu gatunków muzycznych: Fantaisie-Impromptu cis-moll op. 66 na fortepian z 1834 roku (patrz – impromptu) oraz Polonez-Fantazję As-dur op. 61 na fortepian z roku 1846 (patrz – polonez).

Fantazje

Fantazja A-dur na tematy polskie op. 13 na fortepian i orkiestrę
Fantazja f-moll op. 49
Fantazja Polonez-fantazja As-dur op. 61

rondo (od fr. rondeau – kółko) – utwór muzyczny, którego budowa polega na powtarzaniu wyrazistego tematu, zwanego refrenem, przeplatanego ogniwami kontrastującymi (kupletami). Rondo może występować jako samodzielna kompozycja lub też – częściej – jako część większego, cyklicznego dzieła (np. sonaty, symfonii, koncertu).

W dorobku Fryderyka Chopina forma ronda jako samodzielnej kompozycji obecna jest od początku – jego pierwsze dzieło to Rondo c-moll op. 1 z 1825 roku. Kilka lat później, w 1828 roku, napisał on także Rondo à la Mazur op. 5 oraz najbardziej znane Rondo à la Krakowiak F-dur op. 14 na fortepian i orkiestrę, a także przerobił na dwa fortepiany – wydane jednak dopiero pośmiertnie – Rondo C-dur op. 73. Już po wyjeździe z Warszawy, w 1833 roku powstało kolejne – Rondo Es-dur op. 16.

Rondo jako część dzieła cyklicznego znajdziemy u Chopina m.in. w częściach finałowych obu Koncertów fortepianowych oraz Sonaty h-moll op. 58.

Ronda

Rondo a la Mazur F-dur op. 5
Rondo C-dur op. 73
Rondo c-moll op. 1
Rondo Es-dur op. 16
Rondo F-dur à la Krakowiak op. 14 na fortepian i orkiestrę

sonata (od wł. sonare – dźwięczeć, brzmieć) – cykliczna forma muzyczna wykształcona w okresie klasycyzmu, przeznaczona na instrument solowy lub instrument melodyczny i fortepian. W szerszym znaczeniu, jako cykl sonatowy przeznaczony na większą obsadę, stanowi podstawę kształtowania takich dzieł, jak np. kwartet smyczkowy, koncert i symfonia. Zazwyczaj w okresie klasycyzmu i romantyzmu sonata solowa i kameralna składała się z czterech części: pierwszej – szybkiej, drugiej – wolnej, trzeciej – w formie menueta lub scherza oraz finałowej – szybkiej.

Fryderyk Chopin skomponował trzy sonaty fortepianowe oraz jedną na fortepian i wiolonczelę. Najwcześniej, jeszcze w okresie studiów u Józefa Elsnera, w latach 1827-1828 powstała Sonata c-moll op. 4, kolejne – już po wyjeździe kompozytora z kraju. Sonata b-moll op. 35 ze słynnym marszem żałobnym jako III częścią (nota bene napisanym o dwa lata wcześniej o dwa lata niż pozostałe części utworu) ukończona została przez Chopina w 1839 roku. Pięć lat później, w roku 1844, powstało kolejne arcydzieło tego gatunku – Sonata h-moll op. 58. Ostatnie opusowane przez kompozytora dzieło – Sonata g-moll op. 65 na fortepian i wiolonczelę – pochodzi z lat 1845-1847.

Sonaty

Sonata b-moll op. 35 cz I
Sonata b-moll op. 35 cz III
Sonata g-moll op. 65 na wiolonczelę i fortepian cz I
Sonata g-moll op. 65 na wiolonczelę i fortepian cz II
Sonata g-moll op. 65 na wiolonczelę i fortepian cz III
Sonata g-moll op. 65 na wiolonczelę i fortepian cz IV
Sonata h-moll op. 58 cz I
Sonata h-moll op. 58 cz IV

ballada – początkowo oznaczała starofrancuską pieśń taneczną (od wł. ballare – tańczyć), w XVIII wieku i okresie romantyzmu występowała jako utwór wokalny z towarzyszeniem instrumentu, a jej tematyka nawiązywała do folkloru i/lub fantastyki. Termin ballada – zastosowany na polu muzyki instrumentalnej po raz pierwszy przez niemieckiego kompozytora Ferdynanda Riesa na początku XIX wieku – odnosi się do utworu o swobodnej budowie. Za twórcę artystycznie rozwiniętej ballady fortepianowej uznaje się Fryderyka Chopina. Jest on autorem czterech ballad: g-moll op. 23 (1835-1836), F-dur op. 38 (1839), As-dur op. 47 (1841) i f-moll op. 52 (1842-43). Forma tych utworów została ukształtowana swobodnie, w zależności od przejawiającej się w danej chwili inwencji i wyobraźni kompozytora. Kompozycje te wyróżnia wielość różnorodnych odcieni emocjonalnych i nastrojów – od sentymentalnych i pogodnych po gwałtowne i dramatyczne.

Ballady

Ballada F-dur op. 38
Ballada As-dur op. 47
Ballada f-moll op. 52
Ballada g-moll op. 23

polonez – uroczysty taniec staropolski, utrzymany w umiarkowanym tempie i metrum 3/4. Wywodzi się od tańca chodzonego (chmielowego), którego korzenie sięgają obrzędowych wiejskich tańców weselnych. Artystyczną jego formę stworzył Michał Kleofas Ogiński, do którego nawiązali następnie Józef Elsner, Karol Kurpiński i Fryderyk Chopin. Polonezy Chopina pod względem stylizacji i wartości artystycznej znacznie przewyższają osiągnięcia innych kompozytorów – są wyrazem kształtowania się stylu narodowego w muzyce polskiej XIX wieku.

Chopin skomponował 16 polonezów na fortepian oraz Andante spianato i Wielki Polonez Es-dur op. 22 na fortepian i orkiestrę, jednak tylko osiem z nich (w tym jedyny orkiestrowy) ukazało się drukiem za jego życia. Utwory te posiadają z reguły formę trzyczęściową z triem, jakkolwiek wykazują także cechy ronda (es-moll op. 26 nr 2), formy sonatowej (Polonez-fantazja As-dur op. 61) czy mazurka (fis-moll op. 44).

Polonezy

Polonez A-dur op. 40 nr 1
Polonez As-dur op. 53
Polonez cis-moll op. 26 nr 1
Polonez c-moll op. 40
Polonez fis-moll op. 44

nokturn (od fr. nocturne – nocny) – w okresie romantyzmu utwór o charakterze miniatury instrumentalnej, utrzymany w spokojnym nastroju i wyróżniający się śpiewną linią melodyczną. Najczęściej posiadał budowę trzyczęściową typu ABA lub ronda. Twórcą pierwszych nokturnów fortepianowych był irlandzki kompozytor i pianista John Field. Za prawdziwego mistrza tego gatunku uznawany jest jego kontynuator – Fryderyk Chopin, twórca 21 nokturnów (z których wydanych zostało drukiem 18). Utwory polskiego kompozytora wyróżnia wielość i różnorodność odcieni emocji i nastrojów, wyrażanych przede wszystkim liryczną melodyką ubarwioną licznymi ornamentami, częstym tempo rubato oraz subtelną kolorystyką dźwiękową. Nokturny Chopina posiadają również charakterystyczną formę, której istotą jest kontrast tempa (wolne – szybkie – wolne).

Nokturny

Nokturn c-moll op. 48 nr 1
Nokturn Des-dur op. 27 nr 2
Nokturn e-moll op. 72
Nokturn Es-dur op. 9 nr 2
Nokturn f-moll op. 55 nr 1

scherzo (z wł. żart) – w okresie romantyzmu, w związku z rozwojem liryki instrumentalnej, jako utwór samodzielny (wcześniej stanowiło zazwyczaj część formy cyklicznej) o większych rozmiarach, wyróżniający się zarówno wirtuozerią, jak i głęboką ekspresyjnością występuje przede wszystkim w twórczości Fryderyka Chopina. Skomponował on cztery scherza: h-moll op. 20 (wyd. 1835), b-moll op. 31 (1837), cis-moll op. 39 (1839) i E-dur op. 54 (1842-1843). Kompozycje te posiadają zazwyczaj budowę trzyczęściową, wykazują jednak wpływ innych form: ewolucyjnej (h-moll), sonatowej (b-moll).  

Scherza

Scherzo b-moll op. 31
Scherzo cis-moll op. 39
Scherzo E-dur op. 54
Scherzo h-moll op. 20

impromptu (od łac. in promptu – nagle) – niewielkich rozmiarów utwór wykazujący cechy improwizacji (jak gdyby powstał pod wrażeniem chwili). Zazwyczaj, mimo improwizacyjnego charakteru, ma formę trzyczęściową z wirtuozowskimi, szybkimi ogniwami skrajnymi oraz śpiewnym, wolnym środkowym. Głównymi przedstawicielami impromptu byli Franz Schubert i Fryderyk Chopin. Polski kompozytor napisał cztery takie utwory: cis-moll (1833-1834), As-dur op. 29 (1837), Fis-dur op. 36 (1839) i Ges-dur op. 51 (1842) oraz Fantaisie-Impromptu cis-moll op. 66 (1834).

Impromptus

Fantaisie-Impromptu cis-moll op. 66
Impromptu As-dur op. 29
Impromptu Fis-dur op. 36
Impromptu Ges-dur op. 51

walc – taniec wirowy pochodzenia niemieckiego, utrzymany w umiarkowanym tempie i metrum 3/4. Początkowo był tańcem podmiejskim, tańczonym w podrzędnych lokalach. Szybko jednak trafił do salonów i sal balowych. W XIX wieku walc o charakterze użytkowym osiągnął szczyt rozwoju w twórczości J. Lannera i obu Straussów. Odrębny, artystyczny typ tego gatunku, reprezentuje poemat taneczny oparty na rytmie walca. Za jego twórcę uznawany jest Carl Maria Weber, a znalazł on kontynuatorów w osobach Franza Schuberta, Roberta Schumanna i Fryderyka Chopina.

Chopin stworzył jedne z najwybitniejszych wzorów stylizacji walca, reprezentujące dwa typy utworów: wirtuozowsko-brawurowe (valse brillante) i melancholijno-liryczne (valse triste). Napisał około 25 utworów tego rodzaju, z których zachowało się 18, a zaledwie 8 przeznaczonych zostało do publikacji: Es-dur op. 18 (1833), 3 walce z op. 34 As-dur, a-moll i F-dur (1835-1838), As-dur op. 42 (1840) i 3 walce z op. 64: Des-dur (zwany „Minutowym”), cis-mollAs-dur (1847).

Walce

Walc a-moll op. 34 nr 2
Walc As-dur op. 42
Walc cis-moll op. 64 nr 2
Walc Des-dur op. 64 nr 1
Walc Es-dur op. 18

etiuda (od fr. l’étude – ćwiczenie, studium) – utwór niewielkich rozmiarów na instrument solo, pierwotnie o charakterze pedagogicznym, mający na celu doskonalenie techniki gry. Za twórcę etiudy koncertowej, wyróżniającej się – oprócz błyskotliwej wirtuozerii – także wartością artystyczną, uznawany jest Fryderyk Chopin. W latach 1829-1840 napisał on 27 etiud zebranych w trzech opusach: 12 Etiud op. 10 (1829-1833), 12 Etiud op. 25 (1835-1837) i 3 Nouvelles études (napisane do Méthode des méthodes Moschelesa i Fétisa, 1839-1840). Największe znaczenie posiadają dwa pierwsze opusy. Etiudy Chopina charakteryzuje najwyższy stopień trudności, a każda z nich łączy w sobie określony problem techniczny z indywidualnym pomysłem muzycznym. Stanowią one syntezę ówczesnych zdobyczy techniki fortepianowej, brzmienia, kolorystyki i inwencji kompozytorskiej.

Etiudy

Etiuda a-moll op. 25 nr 11
Etiuda C-dur op. 10 nr 1
Etiuda c-moll op. 10 nr 12
Etiuda c-moll op. 25 nr 12
Etiuda E-dur op. 10 nr 3

preludium – krótki utwór instrumentalny, początkowo stanowiący wprowadzenie do innej formy muzycznej. Po 1650 roku kompozytorzy włączali go do suity i sonaty da camera, często również zestawiany był z fugą. Cykle preludiów porządkowano czasem według następstwa tonacji (J.S. Bach). W okresie romantyzmu i później preludium występowało także jako samodzielny utwór o charakterze improwizacyjnym. Za twórcę tego rodzaju dzieł jest uznawany Fryderyk Chopin. Skomponował on cykl 24 Preludiów op. 28 (ukończony na Majorce na przełomie 1838 i 1839 roku), wykonywany w całości lub we fragmentach. Utwory w cyklu ułożone są tonacjami według tzw. koła kwintowego (C-dur, a-moll, G-dur, e-moll...). Każde preludium wyróżnia inny pomysł muzyczny, rozmiar, budowa, tempo, brzmienie, nastrój. Te miniaturowe arcydzieła fortepianowe zaliczane są do najpiękniejszych i najważniejszych kompozycji w dorobku Chopina.

Preludia

Preludium A-dur op. 28 nr 7
Preludium As-dur op. 28 nr 17
Preludium c-moll op. 28 nr 20
Preludium Des-dur op. 28 nr 15
Preludium d-moll op. 28 nr 24
Preludium e-moll op. 28 nr 4

mazurek – taniec stylizowany, którego podstawę tworzą polskie tańce ludowe typu mazurowego: mazur, kujawiak i oberek. Ich charakter ma wpływ na cechy utworu: mazur jest żywy i zamaszysty, kujawiak – liryczny i utrzymany w tempie umiarkowanym, a oberek – bardzo szybki i skoczny. Wszystkie utrzymane są w metrum trójdzielnym. Najznakomitszym twórcą mazurków był Fryderyk Chopin. Pisał je przez całe życie – pierwszego skomponował w wieku 14 lat (As-dur op. 7 nr 4), a ostatniego (będącego zresztą ostatnim jego utworem) – krótko przed śmiercią (f-moll op. 68 nr 4). W sumie spod pióra Chopina wyszło prawie 60 mazurków, jednak tylko 41 zawartych jest w 11 opusach. Utwory pochodzące z okresu tzw. warszawskiego miały charakter użytkowy. Te napisane po 1830 roku pisane już były wyłącznie jako utwory artystyczne (nie do tańca). Połączył w nich Chopin własną inwencję z cechami rodzimej muzyki ludowej (cytaty autentycznych melodii wywodzących się z folkloru oraz piosenek popularnych, śpiewanych w miastach). Mazurki charakteryzuje zróżnicowanie pod względem formy, charakteru i tempa. Jedną z ich najważniejszych cech jest tzw. tempo rubato, czyli wprowadzenie swobodnych przyspieszeń i zwolnień tempa.

Mazurki

Mazurek a-moll op. 17 nr 4
Mazurek B-dur op. 7 nr 1
Mazurek cis-moll op. 63 nr 3
Mazurek g-moll op. 24 nr 1
Mazurek D-dur op. 33 nr 3

pieśń – utwór wokalny do tekstu lirycznego. Okres jej największego rozkwitu przypada na czasy romantyzmu, miała swych reprezentantów we wszystkich krajach. Twórcami polskiej pieśni romantycznej są Fryderyk Chopin i Stanisław Moniuszko.

Chopin skomponował 19 pieśni. Pisał je wyłącznie do tekstów poetów polskich, m.in. Stefana Witwickiego, Bohdana Zaleskiego, Adama Mickiewicza i Zygmunta Krasińskiego. Zazwyczaj powstawały one spontanicznie, były wpisywane do albumów dam. Żadnej pieśni kompozytor ostatecznie nie dopracował. Posiadają one różny charakter, wynikający z innego nastroju i treści: od narodowych, nawiązujących do muzyki ludowej, poprzez elegijne, pełne zadumy, po liryczne i sentymentalne.

Pieśni

Pieśń Hulanka
Pieśń Moja Pieszczotka
Pieśń Piosenka litewska
Pieśń Wiosna
Pieśń Wojak
Pieśń Życzenie