CHOPIN 2010
  • Obchody Roku Chopinowskiego

    Kalendarium, czyli źródło wiedzy o tym co, gdzie i kiedy w Roku Chopinowskim:

    • wydarzenia: koncerty, wystawy, spektakle i inne
    • relacje
    • rozmowy
    • Kordegarda CHOPIN 2010
    więcej >
     
  • Baza wiedzy

    Skarbnica informacji o życiu i twórczości Fryderyka Chopina:

    • quizy i ciekawostki
    • rekomendowane nagrania
      i publikacje
    • materiały edukacyjne
    • ikonografia
    • prezentacja miejsc chopinowskich
    • kierowanie do kompetentnych źródeł
    więcej >
     
  • Chopin dzieciom

    Serwis będący pomocą
    we wprowadzaniu dziecka w świat muzyki Fryderyka Chopina:

    • interaktywne gry i zabawy
      dla najmłodszych
    • wskazówki dla rodziców
    więcej >
     
  • Inter:akcje

    Działania społecznościowe związane
    z obchodami Roku Chopinowskiego.

    więcej >
     
  • Program TV

    Archiwalne odcinki programu telewizyjnego Chopin2010.pl emitowanego przez TVP1.

    więcej >
     
  • Biuro obchodów CHOPIN 2010

    Platforma komunikacji między instytucjami, dziennikarzami
    i organizatorami wydarzeń jubileuszowych. Oficjalne informacje o:

    • minionych, obecnych i planowanych działaniach Biura
    • artOfertach: mobilnych projektach artystycznych
    • chopinowskich ofertach turystycznych
    • Biuro Prasowe Chopin 2010
    więcej >
     
  • Konto na CHOPIN2010.pl

    Ładowanie...

    ###LABEL_LOGIN_FAILED###

    Spróbuj ponownie

    Rejestracja na portalu chopin2010.pl umożliwiająca użytkownikom:

    • jednoczesne logowanie
      do wszystkich serwisów chopinowskich
    • dodawanie i aktualizowanie wydarzeń związanych z Rokiem Chopinowskim
    • tworzenie własnej listy wydarzeń i drukowanie jej w użytecznym formacie
    • otrzymywanie newslettera
      i udział w konkursach
      z atrakcyjnymi nagrodami
    ...
    więcej >
     

Wyszukiwarka

Patroni honorowi

więcej >
 

Mecenasi

więcej >
 

Partnerzy

więcej >
 
11.06.2010

Biogram Fryderyka Chopina

Prezentujemy życiorys Fryderyka Chopina w wersji polskiej i angielskiej.

Fryderyk Franciszek Chopin – polski kompozytor i pianista, urodził się  1 marca 1810 roku w Żelazowej Woli koło Sochaczewa. Przyszedł na świat w rodzinie inteligenckiej, dbającej o wychowanie i staranne wykształcenie dzieci. Matka Tekla Justyna z Krzyżanowskich często w domu grała na fortepianie i śpiewała. Ojciec – spolonizowany Francuz – Mikołaj Chopin był guwernerem synów hr. Skarbków (właścicieli Żelazowej Woli), a następnie, po przyjeździe do Warszawy jesienią 1810 roku, wykładowcą języka francuskiego w Liceum Warszawskim. Fryderyk miał trzy siostry – starszą Ludwikę, która również uczyła się gry na fortepianie, oraz dwie młodsze – Izabelę i przedwcześnie zmarłą Emilię. W Warszawie Chopinowie zamieszkali w Pałacu Saskim, a następnie Pałacu Kazimierzowskim i Pałacu Krasińskich.

Fryderyk Chopin rozpoczął naukę gry na fortepianie w wieku sześciu lat pod kierunkiem prywatnego nauczyciela – Wojciecha Żywnego. W 1818 roku po raz pierwszy wystąpił publicznie, podczas koncertu dobroczynnego w Pałacu Radziwiłłowskim. Od tego czasu wielokrotnie koncertował w salonach warszawskiej arystokracji, m.in. u Czartoryskich, Radziwiłłów, Zamoyskich i w Belwederze, siedzibie Wielkiego Księcia Konstantego. Edukację muzyczną kontynuował pod kierunkiem Józefa Elsnera w zakresie kompozycji, a gry na fortepianie i organach uczył się prywatnie prawdopodobnie u Wilhelma Wacława Würfla. W 1823 roku podjął regularną naukę w Liceum Warszawskim (od razu w IV klasie). W czasie roku szkolnego pełnił także rolę organisty licealnego w Kościele Sióstr Wizytek. Wakacje spędzał w wiejskich majątkach swoich przyjaciół, gdzie miał okazję poznać ludowe zwyczaje i obrzędy, a zwłaszcza muzykę – w Szafarni (1824 i 1825) oraz w Sannikach (1828). Dokumentacją pobytu w Szafarni jest słynny „Kurier Szafarski”. Latem Chopin podróżował również do Dusznik, Torunia, Płocka i innych miejscowości Wielkopolski, Pomorza i Śląska. W 1826 roku, po ukończeniu Liceum Warszawskiego, rozpoczął studia w Szkole Głównej Muzyki przy Uniwersytecie Warszawskim. Trzyletni okres nauki pod kierunkiem Józefa Elsnera zaowocował powstaniem pierwszych ważnych kompozycji Fryderyka, w tym na fortepian z orkiestrą – od Wariacji B-dur op. 2 na temat „La ci darem la mano” po Fantazję A-dur na tematy polskie op. 13 i Rondo à la Krakowiak op. 14. W lipcu 1929 roku Chopin ukończył Szkołę Główną Muzyki z najwyższą oceną, wystawioną przez Elsnera: „szczególna zdolność, geniusz muzyczny”. W tym samym miesiącu wyruszył w swoją pierwszą podróż do Wiednia, gdzie dwukrotnie wystąpił jako pianista i kompozytor, odnosząc ogromny sukces i zbierając przychylne recenzje krytyków. W drodze powrotnej do Warszawy zwiedził Czechy i Niemcy. W latach 1829-1830 skomponował Koncert fortepianowy f-moll op. 21, zainspirowany uczuciem do Konstancji Gładkowskiej, a wydany parę lat później z dedykacją dla Delfiny Potockiej. Pierwsze publiczne wykonanie utworu miało miejsce w Teatrze Narodowym 17 marca 1830 roku, a poprzedziły je dwie próby w składzie kameralnym w salonie Chopinów. Sukces Koncertu zachęcił Chopina do napisania kolejnego – Koncertu e-moll op. 11, ukończonego jeszcze tego samego roku. Prawykonanie kompozycji miało miejsce 11 października 1830 roku ponownie w Teatrze Narodowym, podczas pożegnalnego koncertu Fryderyka przed planowaną zagraniczną podróżą – do Wiednia. Chopin opuścił Warszawę 2 listopada, by już nigdy do niej nie powrócić.

Do muzycznej stolicy Europy dotarł po trzech tygodniach, jadąc przez Kalisz, Wrocław, Drezno i Pragę. W Wiedniu doszły go wieści o wybuchu powstania listopadowego, co ogromnie przeżył. Podczas spędzonych tu ośmiu miesięcy rzadko występował, komponował niewiele, ale za to w tym właśnie okresie powstały jedne z najbardziej poruszających utworów, m.in. Nokturny op. 9 i 15, Polonez Es-dur op. 22 oraz szkice Etiudy c-moll op. 10 „Rewolucyjnej”. W 1831 roku wyruszył do Paryża – przez Linz, Salzburg, Monachium i Stuttgart, gdzie zastały go wieści o upadku powstania listopadowego. O ogromnym wstrząsie psychicznym, jakiego wówczas doznał, informują jego osobiste notatki spisane w tzw. „dzienniku stuttgarckim”. Do Paryża dotarł 11 września 1831 roku i pozostał w nim do końca życia.

W stolicy Francji mieszkał kolejno pod dziewięcioma adresami. Po przyjeździe wprowadził się na piąte piętro kamienicy przy Boulevard Poissonière 27, następnie przeprowadził się na rue Cité Bergère 4, potem mieszkał przy rue Chaussée d’Antin, rue Tronchet, Square d’Orléans, Grande rue Chaillot i, pod koniec życia w mieszkaniu przy Place Vendôme 12. Pierwsze miesiące w stolicy Francji były dla Chopina okresem bardzo trudnym – bez stałego źródła dochodów, bez wyrobionych znajomości, z trudem próbował zorganizować publiczny koncert.

Po raz pierwszy wystąpił w Paryżu dopiero 26 lutego 1832 roku w sali Pleyela, wykonując m.in. własne kompozycje – Koncert f-moll op. 21 i Wariacje op. 2. Ogromny sukces koncertu zmienił sytuację Chopina, powodując, że stał się on jednym z najbardziej popularnych artystów w Paryżu. Zaprzyjaźnił się z tak wybitnymi osobistościami, jak Honoré de Balzac, Vincenzo Bellini, Hector Berlioz, Eugène Delacroix, Auguste Franchomme, Heinrich Heine, Ferdinand Hiller, Ferenc Liszt i Felix Mendelssohn, stał się bywalcem najważniejszych salonów, nawiązał kontakty z polską emigracją – m.in. z Adamem Mickiewiczem, księciem Adamem Czartoryskim i Delfiną Potocką. W 1833 roku został członkiem Towarzystwa Literackiego Polskiego, które wspierał finansowo i współorganizował różne imprezy dobroczynne. Oprócz niezliczonych koncertów prywatnych Chopin w Paryżu dał dwanaście koncertów publicznych. W 1838 i 1841 roku koncertował na dworze królewskim Ludwika Filipa w Tuileries. Od 1832 roku pracował jako prywatny nauczyciel fortepianu. Wśród pierwszych jego uczniów były m.in. hr. Pauline Platerówna, Natalia i Ludmiła Komarówny, młodsze siostry Delfiny Potockiej, a potem także Eliza ks. Peruzzi. Wolny czas najchętniej spędzał słuchając oper, szczególnie w stylu bel canto wystawianych w Théâtre-Italien. Do sukcesów artystycznych dołączyły także prywatne. W 1835 roku w Karlsbadzie spotkał się ze swoimi rodzicami. Rok później, w 1836 roku oświadczył się Marii Wodzińskiej i został przyjęty. Do małżeństwa jednak nie doszło z niewiadomych przyczyn. Kilka miesięcy później ostatecznie zamknął ten rozdział w swoim życiu, kreśląc na korespondencji listowej z Marią słowa „moja bieda”. Do 1837 roku w Paryżu Chopin nie komponował wiele, przede wszystkim z racji prowadzenia ożywionego życia towarzyskiego. Ukończył jednak kilka kolejnych ważnych kompozycji – Etiudy op. 25 i Scherzo b-moll op. 31.

W październiku 1836 roku poznał Aurore Dudevent, znaną pod pseudonimem George Sand. Znajomość ze starszą o 6 lat francuską pisarką zacieśnił dwa lata później, co przypieczętowała wspólna podróż na Majorkę na przełomie 1838 i 1839 roku. Z jednej strony szczęśliwy w związku, z drugiej jednak dręczony chorobą, której objawy nasilił wilgotny klimat na wyspie, pracował wówczas nad swymi najcenniejszymi kompozycjami – Preludiami op. 28, Polonezami op. 40, Balladą F-dur op. 38, Scherzem cis-moll op. 39 i Mazurkami op. 41. Utwory te, a także nowe Impromptu Fis-dur op. 36 i Sonatę b-moll op. 35 ukończył latem 1839 roku podczas pierwszego pobytu w Nohant, posiadłości George Sand niedaleko La Châtre, dokąd przybyli z Majorki, jadąc przez Barcelonę, Marsylię i Genuę.

Kolejne sześć lat, aż do 1846 roku dzielił Chopin między Paryż a Nohant, gdzie spędzał letnie miesiące. W stolicy udzielał lekcji, dawał koncerty i uczestniczył w życiu artystycznym, a na wsi odpoczywał, spędzał czas z przyjaciółmi (m.in. Eugènem Delacroix) i komponował. W Nohant powstały m.in. Ballada As-dur op. 47, Nokturny op. 48, Fantazja f-moll op. 49, Ballada f-moll op. 52, Polonez As-dur op. 53, Scherzo E-dur op. 54, Nokturny op. 55, Mazurki op. 56, Berceuse Des-dur op. 57, Sonata h-moll op. 58, Barkarola Fis-dur op. 60, Polonez-Fantazja As-dur op. 61 i Nokturny op. 62, a także ostatnie opusowane dzieło Chopina – Sonata wiolonczelowa g-moll op. 65. Intensywnie zajmował się też sprawami wydawania swoich utworów, w czym pomagał mu Julian Fontana. Ostatni pobyt kompozytora w Nohant przebiegł w atmosferze konfliktu – pomiędzy George Sand a jej dziećmi. Ostatecznie Chopin opuścił posiadłość, a opowiedzenie się w sporze między córką a matką po stronie Solange ostatecznie przekreśliło jego ośmioletni związek z pisarką. Po raz ostatni spotkali się przypadkowo 4 marca 1848 roku.

Po powrocie do Paryża w listopadzie 1846 roku Chopin na nowo podjął próbę organizacji swego życia bez George Sand – dawał lekcje, był stałym gościem ks. Czartoryskich w Hôtel Lambert, widywał się z przyjaciółmi. Komponował jednak mało, a 16 lutego 1848 roku dał ostatni publiczny koncert w Paryżu, w Sali Pleyela. Tego samego roku, za namową uczennicy Jane Stirling udał się w podróż do Wielkiej Brytanii, gdzie spędził siedem miesięcy – od 20 kwietnia do 23 listopada. Wyjazd miał charakter zarobkowy – Chopin udzielał lekcji i koncertował w salonach arystokracji oraz w publicznych salach. Podróż ta jednak bardzo źle wpłynęła na stan jego zdrowia i doprowadziła do zaostrzenia choroby. Ostatni w życiu koncert dał Chopin 16 listopada 1848 roku w sali Guildhall w Londynie na rzecz polskich emigrantów. Po powrocie do Paryża podjął intensywne leczenie pod kierunkiem różnych wybitnych lekarzy. Mimo osłabienia próbował pisać, ale nie udzielał już lekcji i sporadycznie widywał się z przyjaciółmi. Latem 1849 roku przyjechała do niego siostra Ludwika, by opiekować się bratem. Fryderyk Chopin zmarł 17 października 1849 roku o godzinie drugiej w nocy. Nabożeństwo żałobne za jego duszę odprawiono 30 października 1849 roku w kościele św. Magdaleny. Podczas mszy wykonano Preludia: e-moll i b-moll oraz – zgodnie z życzeniem kompozytora – Requiem Mozarta. Na cmentarzu Père-Lachaise, gdzie został pochowany, zabrzmiał Marsz żałobny z Sonaty b-moll. Serce Chopina na początku stycznia 1850 roku jego siostra Ludwika przywiozła do Warszawy. Obecnie znajduje się ono w kościele św. Krzyża.

Oprac. Anna Iwanicka –Nijakowska

Copyright: chopin2010.pl